In veel collectivistische landen is hulp vanzelfsprekend en voelt de gemeenschap als een altijd aanwezig vangnet. Maar wie vanuit zo’n cultuur naar Nederland verhuist, kan dat web van verbondenheid ineens kwijt zijn. Migranten ervaren opvallend vaak sterke eenzaamheid. ‘Ik weet dat mijn vriend me had willen helpen, maar ik wist niet hoe ik duidelijk moest maken wat ik nodig had.'
Nederlanders nemen geen blad voor de mond en zeggen eerlijk waar het op staat. Althans, zo zien we het zelf graag; het wordt ook weleens opgevat als een beetje onbeschoft. Wat is die Nederlandse directheid precies? Waar komt het vandaan?
