De bezuinigingen in de kunstsector laten nog steeds hun sporen na. Genoeg subsidieaanvragen krijgen weliswaar positief advies, maar geen geld toegewezen – dat is er niet. Ook danser en choreograaf Truus Bronkhorst (1951) kreeg geen geld voor haar droomproject: “Ik wil wel door blijven gaan, maar ik ga dat niet meer voor niks doen. Dat heb ik vroeger al genoeg gedaan.”

Kandidaten, betogen, nationale tv en veel toneelwerk: de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Donald Trump en Hillary Clinton vechten dagelijks met elkaar over wie een slechtere president zou zijn. Deze verkiezingen, die veel weg hebben van een reality-show, gaan over twee kandidaten: Hillary is de ‘schijnheilige’ kandidaat en Donald Trump is de kandidaat die veel ‘aanvalt’. 

Wat is kunst? Wanneer is iets kunst, en waarom? Roxy Jongewaard werpt iedere maand een blik op controversiële en veel bevraagde kunstwerken. Door in te gaan op de achtergrond van deze werken, op hun betekenis of hun maker, probeert zij de werken in een ander licht te zetten. Zo kan de lezer het werk anders bekijken en waarderen. Deze maand: voormalig klimrek de Bandenboot.

“Een schuldgevoel is een gemoedstoestand die men zichzelf oplegt na een niet of juist wel gedane actie.” Dit is de eerste uitleg die je krijgt wanneer je ‘schuldgevoel betekenis’ intypt op Google. Met een schuldgevoel kun je dagen, weken, maanden of zelfs jaren rondlopen. We hebben het ongetwijfeld allemaal wel eens meegemaakt. In mijn vocabulaire bestaat er echter ook zoiets als een schuldgevoel die men zichzelf niet heeft opgelegd.

Pfoe zeg. Een ruime zege, drie debutanten waarvan er twee direct scoren en attractief, aanvallend voetbal. En dat alles met een opstelling die verdacht veel leek op een FIFA-opstelling als je alle basisspelers rust wil gunnen. Ajax-Willem II was van een luxe die we de laatste jaren zelden kenden in de Arena. De patiënt Ajax gaf eindelijk weer eens een teken van leven.

Na wat slenteren over de Albert Cuyp, besloot ik om een stukje te wandelen en bij het Museumplein de tram naar huis te pakken. Onder de toegangspoort van het Rijksmuseum werd ik echter gegrepen door de duistere klanken van een accordeon. Het soort geluid wat het gebouw plots deed veranderen in het Rijksspookslot, met daarboven donkere wolken en bliksemschichten aan de hemel. Het regende, waardoor in de tuin langzaam de modder van een aantal begraven skeletten afdroop. Op de schrille golven van het geluid voer ik naar de ingang, als was ik gehypnotiseerd. Ik ging naar binnen.

Sinds hun introductie vallen sociale media als Facebook, Twitter en Instagram niet meer weg te denken uit het leven van miljoenen mensen. Elk moment ben je één klik verwijderd van het delen van informatie die door iedereen gevonden, gelezen en beoordeeld kan worden. Naast het delen wordt waarschijnlijk meer tijd besteed aan het scrollen door de feed en het bekijken van de berichten van anderen. Hierdoor ben je altijd op de hoogte van waar vrienden, kennissen of misschien zelfs favoriete popsterren, acteurs en modellen mee bezig zijn. Dit staat zeker in lijn met het aanvankelijke doel van bijvoorbeeld Facebook – ‘het verbinden van mensen op deze wereld’ –, maar is slechts één kant van de medaille.   

De journalistiek verandert sneller dan ooit. Alles staat tegenwoordig online, spanningsbogen worden korter, papieren krantenoplages evenals de populariteit van andere klassieke mediavormen kelderen en mensen grijpen voor het nieuws eerder naar Facebook dan naar de krant. Hoewel dit weinig hoopvol klinkt, brengt de digitalisering van de media ook grote voordelen met zich mee: het is anno 2016 zowel goedkoper en eenvoudiger om als mediabedrijf je doelgroep te bereiken als voor jou om aan je ideale nieuwsmedia te komen. Helaas gaat dit vaak ten koste van de inhoud en diepgang. En daar ligt nu precies het gevaar.