Na wat slenteren over de Albert Cuyp, besloot ik om een stukje te wandelen en bij het Museumplein de tram naar huis te pakken. Onder de toegangspoort van het Rijksmuseum werd ik echter gegrepen door de duistere klanken van een accordeon. Het soort geluid wat het gebouw plots deed veranderen in het Rijksspookslot, met daarboven donkere wolken en bliksemschichten aan de hemel. Het regende, waardoor in de tuin langzaam de modder van een aantal begraven skeletten afdroop. Op de schrille golven van het geluid voer ik naar de ingang, als was ik gehypnotiseerd. Ik ging naar binnen.

Dit bericht is oorspronkelijk gepubliceerd bij Maximum Amsterdam


Dit is het debuut van onze nieuwe columnist Paul Stam.

Afgelopen week kwam ik op het Amsterdam University College voor het eerst in mijn korte bestaan een genderneutrale wc tegen. Mijn oude ziel werd getroffen door een golf van verbazing, omdat ik geen weet had van het bestaan van deze dingen. Blijkbaar waren er gegronde redenen om de entree van het toilet aan te passen, maar bij een ietwat seksistische man als ik roept het allerlei vragen op.