Proctorio is watching you

Bouke van Balen. Foto: Olivier Overberg

Columnist Bouke van Balen maakte deze week een tentamen vanuit huis, onder streng toezicht van pseudo-objectieve datafetisjisten.

Ik zit op bed, het enige meubelstuk dat in mijn verbolgen studentenkamertje past. Voor me staat mijn laptop, ik kijk gefixeerd naar het beeldscherm. Mijn ogen zijn droog en rood omdat ik al twintig minuten niet heb geknipperd. Ik probeer me te concentreren op mijn tentamenvragen maar ik hoor het gezoom van mijn huisgenoten zachtjes rondzingen. Ik wil er iets van zeggen, maar wat als het er verdacht uitziet?

Onwillekeurig schiet mijn blik even omhoog, richting de webcam. Mijn webcam staart terug, ogen zonder een gezicht. Ik slik. Terug naar mijn tentamen. Opdracht 1: beargumenteer waarom persoonsgegevens beschermd dienen te worden.

Veel universiteiten zijn deze week begonnen met het afnemen van online tentamens. Daarbij bekommerden zij zich geenszins om de moeite die studenten moeten doen om überhaupt zo’n tentamen te maken, in hun te kleine kamers vol zoomende huisgenoten.

Nee, ze hadden iets belangrijkers om zich over te bekommeren. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we al die onbetrouwbare studenten alsnog kunnen bekijken? In onze app-geile samenleving is dat natuurlijk snel gepiept. Hier, studenten, een spyware-app die niet valt onder de Europese regelgeving rondom privacy. Dan kunnen we controleren of jullie afkijken! Download je hem niet? Eigen keuze. Maar je studievertraging en collegegeld zijn voor eigen rekening!  

Privacy is een giftige term. Het roept een associatie met aanstellerige creeps op, die bang zijn dat naar buiten komt wat voor porno ze kijken. Privacy lijkt een belang van individuen die wat te verbergen hebben. Een belang dat jij, modaalburger die nooit écht wat raars doet, makkelijk op kunt geven voor het publieke belang. Corona-app? Prima, hier zijn mijn gegevens! Zolang het de volksgezondheid helpt is dat wel het minste wat ik kan doen. Ik heb immers niks te verbergen.

Wat doe je als je onschuldige studenten laat zakken omdat een app ze onterecht tachtig procent verdacht vindt?

En dus kijkt Proctorio nu mee bij mijn tentamen. Een stel ogen zonder gezicht, dat elke verdachte beweging registreert. Wat is verdacht? Als ik uit het raam kijk? Op een kladblaadje schrijf? Als mijn kat door het beeld loopt? Als je niet weet wat verdacht is pas je preventief je gedrag aan om maar veilig te zijn. Privacy gaat niet over aanstellerige creeps, privacy gaat over vrijheid.

De makers van Proctorio beweren dat hun systeem beter werkt dan fysieke surveillance. Learning with integrity, is hun motto. Op hun website staat een spreadsheet van studenten die een tentamen hebben gemaakt met daarbij een suspicion-level, in procenten uitgedrukt. Dan móét het wel goed werken. Ze hebben immers data, en data zijn getallen, en getallen zijn altijd objectief.

Wat een onzin. Getallen krijgen pas betekenis in een sociale context. Afkijken kan je niet in procenten uitdrukken. Wat doe je als je onschuldige studenten laat zakken omdat een app ze onterecht tachtig procent verdacht vindt? Waar is je integriteit als onbetrouwbare data tot foute conclusies leiden?

Universiteiten van Nederland: laat ons tentamens maken in te kleine kamers met te veel afleiding. Laat ons een paper schrijven, zet ons onder tijdsdruk, sluit ons desnoods af van Google. Maar onze persoonsgegevens dienen beschermd te worden tegen de grillen van pseudo-objectieve datafetisjisten.

Voor onze vrijheid.  

Steun ons!
Onze studenten dragen vrijwillig bij aan Red Pers. Vond je dit een goede productie? Sponsor dan onze koffie (€ 2,50), redactievergadering (€ 10,-) of grotere investering. Dankjewel!

Bouke van Balen