Op afstand toch nog dicht bij elkaar

Foto: Aliya Tanwir

In het Eduard Douwes Dekkers verzorgingstehuis, gelegen in de wijk ‘de Banne’ in Amsterdam-Noord, hebben de bezoekers hun eigen manier gevonden om toch nog dicht bij hun dierbaren te zijn. Buurtbewoner en redacteur Dim Berendse sprak een aantal bezoekers.

Nu ik sinds een jaar in de Banne woon, is er door de uitbraak van het virus genoeg tijd om de buurt tijdens een blokje om eens grondig te verkennen. De Banne blijkt een hechte gemeenschap, en dat komt tijdens de coronacrisis nog duidelijker naar voren. Vanwege de gedeelde zorgen maken buurtbewoners vaker een praatje met elkaar in het park. Het Eduard Douwes Dekkers verzorgingstehuis, dat aan rand van dat park ligt, is een belangrijk onderdeel van de buurt. Normaal gesproken lopen tientallen ouderen, met of zonder familie, tussen de sloten en de flats door om een blokje om te gaan. Vanaf de balkons van de omliggende flats worden ze nu al een paar weken gemist.

Familie en vrienden van de ouderen hebben een oplossing bedacht voor het verbod op bezoek van verzorgingstehuizen. Door het raam voeren twee vrouwen vanaf het grasveld al minimaal een uur een gesprek met een moeilijk zichtbare oudere vrouw aan de andere kant van het glas. Met hun gezicht tegen het raam geplakt voltrekt zich een vrolijke dialoog. Ondanks dat er af en toe “hè?!’’ en “wat?!’’ wordt geroepen, is het aanstekelijk gezellig.

We vertellen haar elke dag ongeveer hetzelfde

Eén van de dames vertelt dat de bewoners van het verzorgingstehuis de eerste drie weken niet uit hun kamer mochten. Zelfs de vrijwilligers, KLM-medewerkers die in de ziektewet lopen, komen niet meer. “Hoort ze jullie wel?’’ vraag ik. De oude vrouw achter het glas blijkt 93 te zijn, en niet meer helemaal helder. “We vertellen haar elke dag ongeveer hetzelfde,’’ zegt de vrouw. “Het gaat erom dat ze elke dag weer een lach op haar gezicht heeft.’’

Verderop in het gras staat een oudere vrouw ietwat bezorgd omhoog te kijken. De vrouw heet Janny en ze vertelt dat ze om drie uur had afgesproken met haar dementerende man om vanaf het balkon even naar elkaar te zwaaien. Omdat haar man op een gesloten afdeling zit mag hij niet alleen het balkon op. Voor de uitbraak van het virus was ze elke dag bij hem: koffiedrinken en samen tandenpoetsen. Via een app staat ze in contact met het personeel. Om haar man te zien is Janny volledig afhankelijk van een medewerker, en of die op de hoogte is van haar afspraak met haar man.

Janny is verder enorm blij met hoe alles is geregeld in het verzorgingstehuis. Ze heeft begrip voor de situatie. Maar het liefst zou ze willen dat ze elke dag even haar temperatuur zouden opmeten bij de ingang zodat ze vervolgens gewoon naar binnen kan. Zo voorzichtig als ze doet is het volgens haar haast onmogelijk dat ze ziek is.

“Koffiezakjes’’ schreeuwt ze hem nog na

Verderop loopt een man via het grasveld richting het verzorgingstehuis, waar een vrouw vanaf de vijfde verdieping begint de boodschappen door te geven (schreeuwend). “Een half brood wit,’’ “en een Donald Duck, of zoiets’’. Even later zit de man op het bankje tegenover het bejaardentehuis. Nog even voeren ze een onverstaanbaar gesprek, voordat hij opstaat en in de richting van de supermarkt loopt. “Half uurtje ben ik terug,’’ roept de man. “Koffiezakjes!’’ schreeuwt ze hem nog na.

Als de man richting de supermarkt loopt zegt één van de twee dames: “zo kan het ook, hè?’’ De twee dames zijn nog steeds tegen het raam aan het roepen.

Vanwege de ingrijpende maatregelen komen mensen in de Banne nu op gepaste afstand bij elkaar. Zodat straks, als het ergste voorbij is, alle ouderen uit het Eduard Douwes Dekkers verzorgingstehuis weer als vanouds langs onze flats zullen lopen en de buurt weer compleet is.

Steun ons!
Onze studenten dragen vrijwillig bij aan Red Pers. Vond je
dit een goede productie? Sponsor dan onze koffie (€ 2,50), redactievergadering (€ 10,-) of grotere
investering. Dankjewel!

Dim Berendse
Latest posts by Dim Berendse (see all)