Wat drijft een echt ‘clubmens’?

Roel Koelman
Leestijd: 4 minuten
Bij veel amateurvoetbalclubs zie je elk weekend dezelfde mensen vrijwillig in de weer. Als clubiconen vormen zij de steunpilaren binnen de organisatie. Wat drijft deze mensen om zich in te zetten als materiaalman, keeperstrainer of bestuurslid? En wie zal hen ooit gaan vervangen? De nuchtere en sportief uitziende Philipp van Benthem (31) voetbalt al 24 jaar bij GeuzenMiddenmeer, speelt in de Zondag 1 en bekleedt sinds vier jaar de bestuursfunctie ‘interne zaken’. Daarnaast werkt hij binnen de sport voor de Gemeente Amsterdam en de Hogeschool van Amsterdam. Bij GeuzenMiddenmeer is volgens hem “misschien niet alles top geregeld, maar het is wel een fijne en warme club waar je lekker je ding kan doen.” Philipp zag altijd al dat deze club veel potentie had, al bedoelt hij daarmee niet het niveau van het voetbal. “Ik heb veel liever vijftig seniorenteams die een gezellige tijd hebben, bier drinken en heel graag naar de club komen.” Hij ging het bestuur in omdat hij wist hoe hij deze club kon veranderen.

Dim Berendse (L) en Philipp van Benthem

Ik, ik, ik wil voetballen en de vereniging zorgt er maar voor

Keeperstrainer en duizendpoot Roel Koelman (61) voetbalt al vanaf 1970 bij ‘de Geuze’. Met zijn vijftig jaar ervaring, met een tussenpauze van negen jaar, is Roel een echte clubman. Voor Roel is de vereniging een stuk van zijn sociale leven. “Hoe de mensen hier met elkaar omgaan is heel fijn. Dat was bij andere clubs echt anders.” Roel heeft in vijftig jaar amateurvoetbal veel zien veranderen. Volgens hem is iedereen tegenwoordig wat meer op zichzelf gericht. “Afgelopen zondag kwam er slechts één iemand opdagen van de zes spelers die bardienst hadden. Ik, ik, ik wil voetballen en de vereniging zorgt er maar voor. Terwijl: jij bent de vereniging! Er wordt te veel verwacht van de vrijwilligers die al heel veel doen. Eigenlijk is dat niet goed.”

In vier jaar bestuur zijn er volgens Philipp al grote stappen gemaakt. De kantine is verbouwd, veel vaker open en drukbezet in de weekenden. Er is altijd iemand aanwezig. Toch viel laatst plotseling de vaste kantinejuffrouw Karin weg vanwege ziekte. Philipp: “Karin is superbelangrijk voor ons. Dat is een goed voorbeeld van hoe fragiel deze organisatie nog is.” Als Karin, die vaak van acht tot acht in de kantine staat, ziek is, wordt Roel thuis in Almere gebeld of hij kan bijspringen. “Woont er niemand in oost die kan bijspringen?”, vraagt Roel zich dan af. Maar het groepje mensen dat weet hoe alles werkt is daarvoor te klein, weet ook Roel. “Eigenlijk zou je op duizend leden toch honderd mensen moeten hebben die wat voor de vereniging doen.”

Roel Koelman

Over de vraag waarom Roel zich blijft inzetten voor de club, moet hij even nadenken. “Ik heb een bepaalde binding met de club vanuit het verleden. Het houdt je ook een beetje jong. Daarbij moet je ook een beetje gek zijn om het te doen.” Tot vorig jaar was Roel, naast keeperstrainer, ook nog coach van de Veteranen. “Dan was ik 22 zaterdagen en elf zondagen op de club.” Het scheelt voor Roel dan ook wel dat hij thuis alleen is. “Ik hoef geen verantwoording af te leggen aan iemand. Philipp is bijvoorbeeld net getrouwd, die krijgt er wat verantwoordelijkheden bij nu.” Ook Philipp past nu meer op dat het verenigingswerk hem niet te veel tijd gaat kosten. “Met alle respect, maar niemand van onze generatie gaat veertig uur per week vrijwillig voor deze club werken. Maximaal acht uur per week. Meer vind ik gewoon echt niet gezond.”

Vroeger was de voetbalclub de plek voor al je vrienden

Binnen de voetbalvereniging is volgens Philipp veel veranderd de afgelopen jaren. “Vroeger was de voetbalclub de plek voor al je vrienden. Nu is het puur en alleen voor voetbal. Dat maakt alles anders dan vroeger.” De samenleving is individualistischer geworden en dat heeft ook zijn impact op het verenigingsleven. Nieuwe clubiconen zullen minder makkelijk opstaan. Philipp heeft daarom een duidelijke doelstelling: “Honderd procent participatie van iedereen, en niet van een paar mensen.”

Ondanks dat er elk weekend dingen voorvallen blijft Roel zich met plezier inzetten. “Ik vind het leuk om de vereniging te zien bloeien. We hebben inmiddels meer dan duizend leden. Eén van de grootsten in Amsterdam,” zegt Roel trots. Over tien jaar ziet hij zichzelf dan ook zeker nog rondlopen op de club. “Zoals het nu is en waar we naartoe willen, zou ik graag mijn steentje bij willen blijven dragen.” Hoewel sommigen zeggen dat er over veertig jaar geen sportvereniging meer zal bestaan, gelooft Philipp daar niet in. “Mensen vinden het gewoon fijn om een beetje te rommelen met elkaar. Het wordt steeds duidelijker dat voetbal maar een middel is om elkaar allemaal te blijven ontmoeten.”

Steun ons!
Onze studenten dragen vrijwillig bij aan Red Pers. Vond je
dit een goede productie? Sponsor dan onze koffie (€ 2,50), redactievergadering (€ 10,-) of grotere
investering. Dankjewel!

Dim Berendse

Dim (1994) is zeer nieuwsgierig en schrijft over van alles nog wat. Na een studie rechten kwam hij erachter dat schrijven hem het gelukkigst maakt. Passies voor onder andere voetbal, kunst en cultuur, probeert hij op eigenwijze manier te beschrijven.
Dim Berendse

Latest posts by Dim Berendse (see all)