Waarschuwing voor dweepzieke kalfslapjes

Beeld door Lotte Schuengel

Uit een teleurstellend boek kun je alleen maar een les trekken. Dat heb ik dan ook maar gedaan uit het autobiografische In the Land of Men van Adrienne Miller.

Miller werd op haar vijfentwintigste de fictieredacteur van Esquire, toen nog een toonaangevend tijdschrift voor mannen. De eerste helft van het boek is fantastisch: de New Yorkse literaire wereld van de jaren ’90 die Miller beschrijft is zo jaloersmakend opwindend dat ik vlekken in mijn nek kreeg tijdens het lezen.

Tijdschriften werden nog gelezen, door iedereen, en stonden vol met briljante interviews, reportages en fictie. Tienduizend dollar kon er worden neergelegd voor een verhaal van een grote literaire held. Taxi’s reden van rokerig appartement naar schitterend feest naar ondergronds atelier.

Adrienne, jong en onwaarschijnlijk succesvol, loopt rond in die scene, en bewijst keer op keer dat vrouwen ook hun mannetje kunnen staan in die wereld vol macho’s (die haar ‘kalfslapje’ noemen, haar te pas en te onpas zoenen, en azen op haar baan).

En dan leert ze David Foster Wallace kennen. Voor wie niet weet wie David Foster Wallace is: neem eens plaats in een kroeg in een universiteitsstad. Wacht vijf tot tien minuten. Een jongen in een coltrui zal je komen vertellen dat David Foster Wallace het laatste grote genie van onze tijd is. Facultatief: koop Infinite Jest. Besef dat DFW gelijk had toen hij zijn eigen werk bezag als een ijdele zucht naar avantgardisme en taalacrobatiek.

Jaren van haar leven worden een bijzin in een hoofdstukkenlange analyse van deze man

Adrienne leert Wallace kennen, heeft een korte maar hevige verhouding met hem en besteedt de rest van haar boek, meer dan de helft, aan het beschrijven van zijn doen en laten. Zijn lichaamsgeur, zijn excentrieke kledingstijl, zijn neiging om niet te komen opdagen bij feestjes ter ere van hem. Adrienne zelf valt in het niet. Jaren van haar leven worden een bijzin in een hoofdstukkenlange analyse van deze man, die toch al zo kapotgeanalyseerd is na zijn grote succes en vroege zelfmoord.

Waar is de Adrienne van de eerdere hoofdstukken? Zo scherp, zo zelfverzekerd als ze was, zo eigenzinnig en hardwerkend, nu is ze een dweepzieke puber. Ze beschrijft de groupies van Wallace met onverholen dedain, blijkbaar niet wetend dat ze er zelf eentje is.

Het is niet de eerste keer dat ik zoiets meemaak. Ik sprak eens een jonge vrouw die het ver had geschopt, en ze kon alleen maar vertellen over alle bekende mannen met wie ze naar bed was geweest. Dit zijn zelf interessante, begaafde vrouwen. Vrouwen die alles hebben om over op te scheppen, en toch kiezen voor hetgeen dat ze in één klap niet meer interessant maakt. Ik laat het een waarschuwing zijn.

Steun ons!
Onze studenten dragen vrijwillig bij aan Red Pers. Vond je dit een goede productie? Sponsor dan onze koffie (€ 2,50), redactievergadering (€ 10,-) of grotere investering. Dankjewel!