Een Gouden Kalf is pas het begin

Foto: Bibice Piets

Melody Klaver (29) won in september een Gouden Kalf voor haar rol in de film Rafaël. Desondanks voelt ze zich soms nog een beginner in het vak. “Ik ben nog steeds op weg naar een hogere piek.” Redacteur Roos Post ontmoet haar in een koffietent in de Amsterdamse Rivierenbuurt.  

In september won je een Gouden Kalf voor je rol van Kimmy in de film Rafaël. Hoe voelt het om gekozen te worden als beste actrice?

“Ja, heel vet! Op de set ben je daar echt niet mee bezig, maar als mensen na het zien van de film heel enthousiast zijn, dan ga je toch nadenken. Om mij heen werd gesproken van een ‘Gouden Kalf-waardige rol’. Toch wilde ik er niet te veel op gaan hopen. Begin september vierde ik thuis mijn verjaardag met vrienden en toen kreeg ik te horen dat ik genomineerd was. De twee andere kanshebbers waren Monic Hendrickx en Elsie de Brauw, naar mijn idee de beste actrices van Nederland. Toen ik dat hoorde, dacht ik: houd maar op. Dat gaat hem echt niet worden.”

Wat maakt de rol Gouden Kalf-waardig, volgens jou?

“Het is een hoofdrol die een hele boog kan spelen. Ik kan heel veel facetten laten zien. Kimmy begint als een meisje, als iemand die aan haar hand moet worden meegenomen. Ze eindigt als een soort leeuwin, als iemand die vecht voor haar rechten. Juist omdat ze zwanger is en moeder wordt, staat ze zo in haar oerkracht. Ze is echt een vrouw geworden. En ik heb natuurlijk hele heftige dingen moeten spelen, dat vergt veel van je.”

Ik had nooit durven dromen dat ik voor mijn dertigste een Gouden Kalf zou winnen

 Wat betekent zo’n prijs voor jouw carrière?

“Je wint er geen werk mee, geen geldbedrag, maar wel veel eer en erkenning. Ik hoop natuurlijk dat het iets voor mijn carrière gaat doen. Het winnen van een Gouden Kalf is voor veel mensen iets wat op hun bucketlist staat. Enerzijds wilde ik me nooit laten beïnvloeden door zo’n grote prijs, anderzijds dacht ik als jong meisje weleens: een Gouden Kalf winnen, dat zou écht vet zijn. Maar ik had nooit durven dromen dat ik de prijs voor mijn dertigste al zou winnen.”

 In 2005 werd je ook al eens genomineerd voor een Gouden Kalf, voor je rol in de film Diep. Je was toen pas 14 jaar, de jongste genomineerde ooit. Wat deed dat met je?

“Ik wist toen nog helemaal niet echt wat het Nederlands Film Festival en de Gouden Kalveren waren. Ik vond het geweldig om erbij te mogen zijn, al die heisa eromheen mee te maken en opeens zoveel aandacht te krijgen. Ik merkte wel dat mensen gelijk denken dat je ‘veelbelovend’ bent en dat zorgt voor een bepaalde druk. Mensen gingen er onterecht vanuit dat ik het al helemaal gemaakt had als actrice. Zo voelde ik dat zelf helemaal niet. Ik werd daarna regelmatig afgewezen voor audities en zelfs bij de toneelschool werd ik in eerste instantie niet toegelaten. Mensen om mij heen waren daar verbaasd over, maar ik helemaal niet. ‘Diep’ was mijn eerste film en ik stond toen echt nog aan het begin. Sterker nog: ik ben nog steeds beginnend, voor mijn gevoel. Ik ben nog steeds op weg naar een hogere piek.”

Filmposter Rafaël

Rafaël gaat over de Tunesische Nazir en zijn Nederlandse vrouw Kimmy, die door de Arabische Lente gedwongen worden om te vluchten uit Tunesië. Vind jij het belangrijk om in films te spelen die op een bepaalde manier maatschappijkritisch zijn?

“Het is heel mooi om mee te werken aan een film die echt iets betekent, die echt van belang is. Kijkers van een film staan open voor het verhaal dat je wil vertellen. Ze gaan met de karakters meeleven. De boodschap van de film komt dan extra hard binnen. Ze hebben niet de behoefte om de discussie aan te gaan, om zich te verweren. Als je zo’n gevoelig onderwerp als de vluchtelingencrisis zou aankaarten op straat of in het café, dan zijn mensen veel sneller geneigd om een standpunt in te nemen. Mensen luisteren in discussies vaak niet eens naar elkaar, ze willen hun eigen zegje doen. Als je een film kijkt, sta je open voor de boodschap. Film is eigenlijk het juiste medium om beladen onderwerpen als vluchten aan te kaarten.”

In de Nederlandse filmwereld word je snel in een bepaalde ‘hoek’ geduwd

 Je hebt in allerlei soorten films gespeeld: van serieuze arthouse-films tot grote commerciële films. Hoe kies jij überhaupt waar je in wil spelen?

“De eerste twee films waar ik in speelde, Diep en Langer Licht, waren echt arthouse-films. Daarna werd ik vaker gevraagd voor rollen van getroebleerde pubermeisjes. Op een gegeven moment wees ik dat wel af, omdat ik ook graag eens een ander soort rol wilde spelen. Hoe ouder ik word en hoe langer ik in het vak zit, hoe meer ik mijn eigen smaak ontwikkel. En daar hoort keuzes maken absoluut bij. Vaak gaat dit intuïtief: omdat ik het ene script gewoon mooier, beter of interessanter vind dan het andere. In de Nederlandse filmwereld word je snel in een bepaalde ‘hoek’ geduwd. Daar is niets mis mee, zolang je maar houdt van de hoek waar je in zit. Ik geloof er wel echt in dat je als acteur of actrice zelf invloed hebt op de films waar je voor gevraagd wordt.”

Wat hoop je nog te bereiken in de toekomst?

“Ik wil nog heel veel mooie rollen spelen in films en series, maar dan in binnen- én buitenland. Ik hoop dat ik voor mijn werk veel mag blijven reizen en verschillende plekken mag zien. Het is echt magisch om op mooie locaties te filmen. En natuurlijk wil ik nog heel veel bijzondere mensen ontmoeten.”

Melody Klaver speelt in het Shakespeare-stuk Othello, dat nog t/m 7 maart te zien is in verschillende zalen in Nederland. Kijk hier voor meer informatie.  

Steun ons voor € -
Roos Post