Gimme! Gimme! Gimme!

Columnist Thijs Booden

Voordat mijn vrienden en ik uitgaan zitten we doorgaans slap te ouwehoeren op de bank. De een zit aan z’n derde biertje terwijl de ander z’n vijfde Disaronno inschenkt, dat werk. Beetje kaarten, boten hoort er natuurlijk bij, maar heel spannend is het allemaal niet. Overleggen waar we heengaan, het vaak met elkaar oneens zijn.

Alles verandert op het moment dat een vriend naar z’n Google Assistant schreeuwt: ‘Hey Google, play: Gimme! Gimme! Gimme!’

Het is een vreemd verschijnsel: oude liedjes die een nieuw leven ingeblazen worden zonder aantoonbare reden. Bohemian Rhapsody, Rocket Man en Yesterday hadden een gelijknamige film om weer populair te worden, dus die tellen niet.

Mijn ouders lieten mij ABBA horen toen ik heel jong was. Ik heb de platenverzameling overgenomen van mijn vader, maar ik heb de ABBA-box bij hun op zolder gelaten. Oubollige muziek, dacht ik altijd, mijn vrienden moeten niet zien dat ik daarnaar luister.

Fomo, oftewel fear of missing out, heb ik naarmate ik ouder word – en ik weet, dat klinkt pretentieus als je pas 23 bent – steeds minder. Ik heb alleen fomo als ik filmpjes via sociale media open en ik mijn vrienden compleet los zie gaan op ABBA. Gimme! Gimme! Gimme! zet meermaals de toon voor de rest van de avond.

En ik maar denken dat dat oude ABBA-liedje een soort vreemde verschijning exclusief binnen mijn vriendengroep was. Enkele weken terug zat ik in een café in de Pijp, om een verjaardag te vieren van een goede vriend, en de barman besloot dat ’t tijd was voor een man after midnight. Het café juichte, de mensen zongen mee, er werd gesprongen en op tafels geslagen.

Op Facebook komen filmpjes langs van dj’s die voor een enthousiast publiek het nummer draaien en het feest staat op z’n kop. Op technofestivals is het vaak het hoogtepunt van de avond.

Het nieuwe collegejaar staat op ’t punt van beginnen. Nieuwe studenten komen bij andere nieuwe studenten. Als ik de verenigingen één tip kan geven om gehele volkeren te laten verbroederen, dan zeg ik ze dat ze vooral Gimme! Gimme! Gimme! moeten draaien.

Ik zei eerder dat het een vreemd verschijnsel is als nummer zonder aantoonbare reden een nieuw leven ingeblazen worden. Misschien had ik dat fout. Er is namelijk wél een aantoonbare reden.

Gimme! Gimme! Gimme! is gewoon een steengoed, tijdloos nummer.