De kinderachtige cultuurclash op Twitter

Columnist Thijs Booden

Voor de laatste scoops, grappige inzichten of een korte, interessante, politieke analyse is Twitter een uitstekend medium. Veel journalisten en opiniemakers delen op Twitter hun bevindingen en dat is, zeker voor iemand die erg nieuwsgierig is, erg prettig. Helaas wordt Twitter door deze journalisten zelf — kort door de bocht gezegd — verpest.

Het is al een tijdje gaande: journalisten en opiniemakers zoeken op Twitterde confrontatie met elkaar op. Ook deze week was het weer raak.  Het begon met een ‘draadje’ van Paul Verspeek, journalist van RTV Rijnmond, over Wierd Duk, journalist van de Telegraaf. Een ‘draadje’ is een lange lap tekst op Twitter, verspreid over verschillende tweets, waarvan de afzender vaak denkt dat het bijzonder interessant en bovenal bijzonder belangrijk is. In de realiteit valt dat vaak wel mee.

Paul Verspeek schreef: “Het bevestigt voor mij dat hij [Wierd] het liefst spreekt voor eigen parochie. […] Kort daarna stapte hij over naar de Telegraaf, en in mijn ogen is hij toen geradicaliseerd. […] Wierd is meer activist dan journalist.”

Uiteraard kon het niet lang duren voordat Wierd Duk met een reactie kwam in, jawel, alweer een draadje: “In de meer dan 30 jaar dat ik nu werkzaam ben […] ben ik zelden een journalist tegengekomen die zo bevooroordeeld en (links-)activistisch is als Paul Verspeek. […] Verspeek heeft ervoor gekozen om mee te gaan in de hetze die momenteel op social media tegen mij gaande is. Ook daarmee toont hij aan hoezeer hij te kwader trouw is. Niet alleen als journalist, maar ook als mens.”

Wierd Duk is nu gestopt met Twitter, waarschijnlijk na deze rel. Let wel: we hebben het hier over volwassen mensen; ervaren journalisten. Niet over een stelletje kleuters die op het schoolplein tegen elkaar staan te krijsen.

De samenleving is allang niet meer in te delen in twee ideologische kampen. Toch is dat op Twitter anders. Daar zijn namelijk twee kanten: links en rechts. Beide kampen zijn op het sociale medium alleen maar bezig met scoren. Zij denken door het aantal retweets dat ze halen – wat vergelijkbaar is met een like op Facebook –in hun gelijk te staan. Of, in ieder geval, voor een aanzienlijk deel van Nederland te spreken.

Er zijn veel mensen, van beide kampen, op te noemen met een enorme scoringsdrang op Twitter: van Wierd Duk tot Erik van Muiswinkel, van Joost Niemoller tot Leo Lucassen en van Jan Roos tot Chris Klomp. Ik neem het u niet kwalijk als u ze niet allemaal kent, maar het zijn de ‘bekende’ twitteraars.  Allen vinden ze hun mening belangrijk en staan ze als kemphanen tegenover elkaar. Ze leven in een ideologische bubbel en ze zijn, na jaren bekvechten, een karikatuur van zichzelf geworden.

Al bovengenoemde journalisten en opiniemakers halen vaak met gemak honderden retweets. Dan is het verleidelijk te denken dat half Nederland het met je eens is. Alleen: het overgrote deel van Nederland zit niet op Twitter. Hen interesseert het niet wat journalisten en opiniemakers op Twitter plaatsen, en zij leven niet in een ideologische bubbel.

Twitter is het afvoerputje van de maatschappij aan het worden

Je hoort het vaak op Twitter langskomen: de cultuurclash. Wij tegen zij. Zij tegen ons. Zo zou het in heel Nederland zijn. Het is een mythe. Het bestaat helemaal niet; het leeft helemaal niet in de rest van het land. Twitter is zo langzamerhand het afvoerputje van de maatschappij aan het worden. Een kleine gemeenschap met boze, volwassen, mensen die zich als kleine kinderen misdragen.

Dat het dan vaak ook nog eens diezelfde journalisten of bekende koppen aan tafel in de talkshows op televisie zijn, is niet alleen gênant, niet alleen pijnlijk, maar ook nog eens een teken dat de redacties van deze talkshows wat beter moeten nadenken voordat ze deze mensen uitnodigen.

De cultuurclash van Twitter: een waanwereld waarin oorlog ons staat op te wachten, terwijl het niets meer is dan een storm in een klein glaasje water.