De mooiste dag van het jaar

Ze zaten langs grachten, ze lagen in parkjes en ze huppelden door de straten van Amsterdam. Martin Bril was het die de term rokjesdag gaf aan de, in mijn ogen, mooiste dag van het jaar – en afgelopen woensdag leek het weer zo ver: rokjesdag.

Rokjesdag is kortweg de eerste dag van het jaar waarin het warm genoeg is voor, u raadt het al, rokjes en jurkjes en T-shirts en korte broeken. Het is de dag van hoop en geluk.

Woensdag was het perfect. Ik werd vrolijk wakker, keek vrolijk op mijn wekker en stapte vrolijk de douche in. De afgelopen maanden keek ik vaak op mijn Spotify, dacht ik lang na over wat ik zou opzetten, en besloot dan zuchtend en steunend iets te kiezen waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had.

Maar niet afgelopen woensdag. Afgelopen woensdag was er te veel muziek voor de te korte rit die ik moest maken naar het centrum van de stad.

Als Frank Sinatra nog had geleefd, had hij een liedje geschreven over deze dag.

In het centrum van de stad keek ik mijn ogen uit. Al die mooie mensen, met al die mooie kleding: ze zaten langs grachten, ze lagen in parkjes en ze huppelden door de straten van Amsterdam. Allemaal met dezelfde hoop, dezelfde dromen van iets moois en beters dat op hen te wachten lag, en wat waren al die mensen mooi.

Ik stond in het Vondelpark en ik dacht: als Frank Sinatra nog had geleefd, had hij een liedje geschreven over deze dag, over dat pure moment waarop ik voelde dat alles, ondanks alles, toch wel goed zou komen. Sinatra had er waarschijnlijk nog een stukje aan toegevoegd over het meisje dat hij mist, juist op dat pure moment.

Niets kon mij deren. Een glas alcohol verkort je leven? Och jee, och jee. Rusland en Amerika bezig met een hernieuwde Koude Oorlog? Het zal wel. FIFA 18 misschien verboden? Welke idioot heeft dat met dit weer nou nodig?

Of ik morgen alsjeblieft kwam barbecueën, want ook die tijd komt er weer aan.

’s Avonds zat ik in de tuin met mijn beste vriend, hij verzekerde mij dat een glas rosé zeker niet alleen voor vrouwen bedoeld is en we dronken en rookten tot de zon langzaam onder ging. We hadden het over alles en niets, niets en alles en of ik morgen alsjeblieft kwam barbecueën, want ook die tijd komt er weer aan.

Ik liep rond een uur of één ’s nachts terug naar huis en dacht: mooier dan dit, mooier dan deze dag, wordt het toch allemaal niet.

Ik schrijf deze column overigens op donderdag. Wat was het veel te warm hè vandaag? Verschrikkelijk. Wanneer is het weer Kerstmis?