De kleinkinderen van opa Klaas

Thijs Booden

Even niet over terugkerende jihadgangers en het intrekken van paspoorten. Even niet over de Islamitische Staat en het zaaien van dood en verderf. Even niet over berechtingen en gevangenisstraffen en ideologieën en mitrailleurs. Laten we het even hebben over opa Klaas.

Opa Klaas zat afgelopen woensdag bij De Wereld Draait Door, en opa Klaas vroeg de regering om hulp bij de zoektocht naar zijn kleinkinderen. Zijn kleinkinderen zijn door hun ouders meegenomen naar terreurgebied, ver van het veilige Nederland vandaan. Opa Klaas wil de kleinkinderen terug.

Maar opa Klaas is niet alleen opa Klaas, maar ook vader Klaas. Het leek erop alsof hij z’n dochter, die met haar man heeft besloten een terrorist te worden, al heeft opgegeven. Niet meer te redden.

Zijn dochter zal, net als alle kinderen, vroeger hebben gespeeld. Op de grond, met Duplo, Lego of barbies. Kinderen doen dat graag, spelen.

Zijn dochter zal, net als alle pubers, liefdesverdriet hebben gehad. Pubers en ouders maken samen ruzie, gaan samen op vakantie en kijken samen films.

Zijn dochter zal, net als alle jongvolwassenen, hebben getwijfeld over haar toekomst. Wat moet ik studeren, waar moet ik werken, wat rest mij de rest van mijn leven?

Ik dacht er nooit lang over na, hoe erg dat voor een ouder moet zijn, tot ik opa Klaas zag.

Dochters worden van baby’s kleuter en van pubers volwassen. Op een gegeven moment laat je je kind los, zijn ze volwassen en ben je niet meer verantwoordelijk voor zijn of haar keuzes. Ouders worden grootouders en kinderen worden ouders en hun kinderen worden ook weer ouders. Het is een doorlopende herhaling van zetten, dat leven van ons.

Hoe hartverscheurend moet het zijn om je kind, als volwassene, een keuze te zien maken die niet te rijmen valt met de werkelijkheid? Afreizen naar oorlogsgebied om je daar aan te sluiten bij een krankzinnige terreurgroep.

Ik dacht er nooit lang over na, hoe erg dat voor een ouder moet zijn, tot ik opa Klaas zag. Opa Klaas had het nauwelijks over zijn dochter. Dat verdriet gaat hij zelf, thuis, ver van de televisiestudio’s waar wij hem kunnen zien, verwerken.

Laten we hopen dat zijn kleinkinderen uiteindelijk gewoon spelen met Duplo en barbies, verliefd worden, liefdesverdriet krijgen, nadenken over hun toekomst. En dat ze uiteindelijk zelf ouder worden en alles anders kunnen doen dan hun eigen ouders.

Laten we hopen dat ze snel weer in de veilige armen van opa Klaas liggen.