Netflix drukt alle creativiteit de kop in

Creativiteit is geen prioriteit voor Netflix, de meeste series worden gemaakt op basis van eerdere kassuccessen. Als dit zo doorgaat worden kunstvormen zoals series herhalingen van jouw voorkeuren. 

Eind maart bracht Netflix een nieuwe serie uit genaamd 13 Reasons Why, gebaseerd op het boek van Jay Asher. De dramaserie, over een meisje dat zelfmoord pleegt, is een hype geworden en heeft records verbroken. Dit gebeurt vaak als Netflix een nieuwe serie uitbrengt, maar ze baseren hun nieuwe programma’s op algoritmes die unieke creativiteit vervangt.

Sinds de oprichting van het bedrijf in 1997 heeft het meerdere evoluties ondergaan. Het begon als een online handeltje in dvd’s die in grote rode enveloppen bezorgd werden en nu streamen miljoenen abonnees films en series op hun schermen. Netflix kan sinds 2013 in Nederland gebruikt worden en het aantal nieuwe abonnees groeit hard, bleek uit de eerste kwartaal cijfers van dit jaar.

Deze online clicks (vandaar Net-flix) van het streamingbedrijf zijn veel geprezen. Making a Murderer, Stranger Things, The Crown, Orange is the New Black, House of Cards en 13 Reasons Why: zijn allemaal Netflix Originals, met een gemiddelde rating tussen de 8 en 9 op de database IMDb. Maar wat er vooraf gaat aan het maken van de betreffende series en films is niet helemaal zuivere koffie. Neem House of Cards: deze serie is niet gemaakt door Netflix’ schrijftalenten maar gewoon een uitkomst van data-analyse.

Het zit me dwars dat kunstvormen als film en televisie oorsprong hebben uit grote databases

Het bedrijf heeft namelijk alles dat zij aanbieden aan hun abonnees getagd met bepaalde termen in heel veel verschillende categorieën. Ze hebben simpelweg gekeken naar welke categorieën het populairst waren bij hun publiek, namelijk de oude BBC-serie House of Cards, acteur Kevin Spacey en regisseur David Fincher. Dus verzamel die drie in een serie en je hebt een instant hit. Hetzelfde geldt voor Orange is The New Black, ze weten dat hun publiek houdt van dark comedy’s en sterke vrouwelijke hoofdpersonages. Hatseflats, weer een kaskraker.

Dit is dus een topstrategie maar wel een zorgwekkende. Het zit me dwars dat kunstvormen als film en televisie geen oorsprong hebben uit iemands creativiteit maar uit grote databases. De pracht van succesvolle kunst is dat het meestal uit het niets komt, maar vanuit iemands unieke ideeën. Denk aan een omgekeerde wc-pot, genaamd Fountain, van Marchel Duchamp en de immense plottwist in Shawshank Redemption.

Wat als toekomstige generaties niet meer aangemoedigd worden om creatief te zijn, omdat ze naar de voorkeuren kunnen kijken van hun doelgroep. Zoals Google die niet meer dezelfde zoekresultaten geeft bij ieder die dezelfde termen invult, kan straks alles wat je zien gebaseerd zijn op jouw gegevens. Zie je in musea alleen maar de kunst die past bij jouw timeline en in de winkel zie je alleen nog maar spullen die lijken op de jas die jij zo leuk vindt.

Hoewel de kwaliteit van de series van Netflix hoog is, kan het proces erachter tot niets goeds leiden. Nu al lijken veel pophits op elkaar, omdat veel populaire muziek op elkaar geïnspireerd is. Ik hoop niet dat de toekomst vol zit met algoritme-creativiteit maar dat mensen creativelingen blijven. Straks klinken alle nummers in de Top 40 zoals het laatste album van Boef en in dat geval luister ik nog liever naar Gordon’s L.A, the Voices.