Women’s March Amsterdam: who’s marching?

Foto: Women's March

De Women’s March is een protestmars die vanuit Washington is overgewaaid naar alle uithoeken van de wereld. Op zaterdag 11 maart zal er ook in Amsterdam een mars plaatsvinden. Wij spraken een aantal mensen uit de diverse groep die vanaf de Dam naar het Museumplein zullen marcheren en vroegen hun waarom zij mee gaan lopen.

Tessel ten Zweege

Studente Literary & Cultural Studies aan de Universiteit van Amsterdam en actief bij DWARS, de jongerengroep van GroenLinks

Tessel ten Zweege. Foto: Tess Castelijn
Tessel ten Zweege. Foto: Tess Castelijn

“De Women’s March vind ik heel belangrijk omdat veel mensen het idee hebben dat er niet echt een strijd is. Ze denken dat vrouwen en mannen gelijk zijn, omdat dat idee genormaliseerd lijkt te zijn in onze samenleving. Zo ervaar je als man onterecht geen ongelijkheid. Daarom vind ik het belangrijk dat er een groot tegengeluid is tegen genderongelijkheid. Zelf heb ik een sterke mening en veel vrienden zeggen dat ook tegen me – niet per se als iets negatiefs maar wel als iets opmerkelijks. Ik beschouw mezelf als feminist en liberaal. Mensen moeten hun eigen keuzes kunnen maken en dat vrouwen dat nog niet altijd kunnen vind ik ernstig. Ook buiten de politiek vind ik dat genderongelijkheid een dagelijks onderwerp moet worden. Het heeft de neiging om onzichtbaar te zijn, vooral voor mannen, omdat die dat minder ervaren. Ik ga lopen op 11 maart met een vriendin die ook tegen de muslim ban heeft geprotesteerd.”

Eveline van Eerd

Middelbare scholier (5 VWO, Natuur & Gezondheid), actief bij Humanity in Action en Bevrijdingspop Haarlem

Eveline van Eerd
Eveline van Eerd. Foto: Tess Castelijn

“Op dit moment gebeurt er heel veel, niet alleen in Amerika maar overal ter wereld. Er is een volgende feministische golf, heb ik het idee. Onze generatie denkt erover na dat veel dingen die we best lang gedoogd hebben, eigenlijk helemaal niet oké zijn.”

Je bent vrij jong. Waarom loop je nu al mee met de Women’s March?
“Er zitten tegenwoordig veel oudere mensen in de politiek. Neem bijvoorbeeld de Brexit: alle oude mensen waren tegen de EU. Wij jongeren zijn de mensen die nadenken en alles in vraag stellen. De toekomst is van ons! Dus dan is het belangrijk dat wij ons ermee gaan bezighouden.”

Dat ik zelf geen last heb van discriminatie, betekent niet dat het probleem er niet is.

Tamara Happé

Studente Milieuwetenschappen aan het Amsterdam University College en medeoprichter van Right2Education

“Ook al ben ik een vrouw, ik heb niet het idee dat ik erg last heb van discriminatie. Ik denk dat dat komt omdat ik in een hoge sociaaleconomische klasse zit, wit ben, en op een universiteit studeer waar het allemaal heel mooi is. Ik vind het juist daarom belangrijk om op te komen voor de mensen die wél last van discriminatie hebben. Dat ik er geen last van heb betekent niet dat het probleem er niet is.”

“Wij zijn jong, en ik denk dat het belangrijk is dat de jonge generatie laat zien dat wij het hier niet meer mee eens zijn en dat wij vinden dat iedereen gelijk moet zijn. Of je nou vrouw bent, man bent, wit of donker. Ik denk dat de jonge generatie meer voor zichzelf en anderen moet opkomen, omdat wij de generatie zijn die de toekomst vormt. Ik denk dat we meer macht of inspraak hebben dan we denken.”

Erik van Halewijn en Tamara Happé. Foto: Tess Castelijn
Erik van Halewijn en Tamara Happé. Foto: Tess Castelijn

Erik van Halewijn

Student Sociologie en Internationale Betrekkingen aan Amsterdam University College

“Ik denk dat je op onze universiteit vaak vergeet dat het niet allemaal rooskleurig is. Alhoewel ongelijkheid een probleem is waar voornamelijk vrouwen last van hebben vind ik wel dat het een gemeenschappelijk probleem is. In dat opzicht moet het niet als een probleem gezien worden waar alleen vrouwen zich mee bezig moeten houden. Het is juist heel belangrijk dat diegenen die aan de andere kant van het spectrum staan ook hun stem laten horen. In mijn ogen is het heel logisch om feminist te zijn: het betekent in feite dat je niet vindt dat er praktische verschillen moeten zijn tussen man en vrouw. Dat vind ik heel self-explanatory.”

Yvette Dumas (fictieve naam)

Mensenrechtenjurist, activist bij onder andere The Women’s Coalition en Stichting Zijweg

Charlotte Dumas. Foto: Tess Castelijn
Yvette Dumas (fictieve naam). Foto: Tess Castelijn

“Vroeger, als ik vrouwen aan de top hoorde over dat ze gediscrimineerd werden, dacht ik dat het allemaal wel meeviel.  Nu weet ik dat stereotypering nog zó erg aanwezig is. Veel van de vrouwen in mijn situatie zijn academici, advocaten, of diplomaten zelfs. We worden allemaal ge-gagged, we moeten allemaal ons mond houden. Ik ga dus wel brullen hoor!”

Vrouwen in geweldsituaties worden gediscrimineerd, niet geloofd door de politie, en ze krijgen geen opvang. In Nederland!

“Ik geloofde dat ik bofte met zo’n knappe man als de mijne, want ik dacht dat ik manisch depressief was. Het blijken achteraf symptomen te zijn geweest van psychisch geweld. Hij vertelde me dat als ik bij hem wegging, hij mij helemaal kapot zou maken. Mijn kinderen zeggen nu dat ze mij alleen onder begeleiding willen zien. En omdat ik dit weekend naar Amsterdam ga, moet ik de rest van de week minder eten.  Uiteindelijk ben ik toch het kwaadst op alle hulpverleners, die mij en de kinderen hadden moeten beschermen. Vrouwen in geweldsituaties worden gediscrimineerd, niet geloofd door de politie, en ze krijgen geen opvang. In Nederland! Dat zegt ook het schaduwrapport van het VN-Vrouwenverdrag. Om de één of andere reden kunnen mannen in de rechtbank hun ex-vrouw buiten spel zetten door te zeggen dat ze manisch depressief is of borderline heeft. Omgekeerd kan dat niet.”

“Het allerbelangrijkste in je leven is dat je je menselijke waardigheid ophoudt en dat je blijft strijden voor je idealen. Dus op mijn bord schrijf ik ‘Liefde wint’.”