In aanloop naar het Europees kampioenschap voetbal schreef Danielle Kliwon elf weken lang over de elf posities in het elftal. Ze bekeek het huidige team en haalde herinneringen op aan de Nederlandse spelers van weleer, zoals Van Breukelen, Rensenbrink, en Krol. Morgenavond treedt Oranje voor het eerst dit toernooi aan, tegen Oekraïne, en dus kijkt ze voor een laatste keer naar het elftal. Deze week: de rechtsbuiten.

Vorig weekend werd de FA Cup finale (de Britse bekercompetitie) gespeeld. Na de overwinning te hebben binnengesleept, maakten Hamza Choudhury en Wesley Fofana, spelers van Leicester City, van het moment gebruik om hun solidariteit met Palestina te tonen. Met de Palestijnse vlag tussen beide betraden ze het veld. Het is niets vreemds. Al decennialang wordt sport gebruikt om politieke statements te maken of politieke macht te uiten. Maar heeft politiek eigenlijk wel een plaats in sport?

Mensen met een niet-westerse achtergrond worden vaak benadeeld wanneer zij gaan solliciteren voor een baan. Sommigen maken daarom drastische keuzes en wijzigen hun achternaam. Daar zit wel een prijskaartje van minstens 835 euro aan. Anderen kiezen ervoor hun geboorteplaats niet meer op hun CV te vermelden om een net zo eerlijke kans te krijgen als collega’s. Redacteur Paola Leijssen sprak twee mensen die deze keuzes maakten en hun verhaal wilden delen. 

De grens tussen marketing en journalistiek is aan het vervagen, zo lijkt het. Op bijna iedere nieuwssite vind je tegenwoordig branded content: commerciële teksten die op redactioneel werk lijken, maar zijn gesponsord door een bedrijf. Zijn media en journalistiek dan nog wel onafhankelijk? En hoe kan het dat branded content zo is ingeburgerd?